Tradycyjnych napojów na lunch lub refrescos nazywane są freski na krótkie, i składa się z płynnego owoce albo rozcieńczone w wodzie lub mleku i słodzone do smaku. Pochodzą one z wielu odmian, takich jak brzoskwinia, jeżyna, truskawka, arbuz, mango, tamaryndowiec, passion fruit, guanabana i CAS.

Innym popularnym napojem jest znany jako granizado, A ckliwość pić z lodem i delikatnie ogolił smakiem syropu. Do najbardziej popularnych smak jest Kola. Nie jest to cola zwykle związane z dwutlenkiem węgla soda, ale ze smakiem syrop owocowy wiśnia. Jest to czasami serwowane z wyparowała / skondensowane mleko na górę w zależności od preferencji w pijak.

Krajowych likier Kostaryki jest wykonany z trzciny cukrowej i nazywa guaro. Ticos pić guaro jako strzału lub mieszane z sokiem lub sody. Koszt guaro jest bardzo tanie w porównaniu do cerveza (piwa) w Kostaryce, który jest uruchamiany przez monopol. Imperial jest najbardziej popularna i jest w stylu amerykańskim lager, który jest również dostępny w Light; Pilzno jest w stylu bohemy Pilsner również dostępne w wersji 6.0 o wysokiej zawartości alkoholu, i jest oferowana w Bawarii Light, Dark lub Gold. Holenderskie piwo, Heineken, jest również produkowany w Kostaryce, ale smakuje trochę inna. Import piwa można znaleźć w niektórych rynków, ale są wspólne tylko w części San Jose lub większych miejscowościach turystycznych. Kostaryka produkuje znakomity rum: Ron Centenario i rumu Flor de Cana w Nikaragui są również powszechnie dostępne.

Prowincja Limón graniczy na wschodzie z prowincjami Heredia, San José, Cartago i Puntarenas.

Prowincja Limón obejmuje pas nizin nadbrzeżnych o szerokości od 10 km na południu do 40 km na północy. W głębi lądu ciągną się pasma górskie Cordillera Central (Turrialba – 3399 m n.p.m.) i Cordillera de Talamanca (Cerro Chirripó – 3820 m n.p.m., Cerro Kámuk – 3554 m n.p.m., Cerro Durika – 3280 m n.p.m.). Z nich spływają do Oceanu Atlantyckiego liczne, krótkie rzeki. W prowincji Limón utworzono cztery parki narodowe, chroniące zwłaszcza przyrodę ekosystemów morskich (Tortuguero, Cahuita) i górskich (Chirripó, La Amistad).

W północnej części prowincji wzdłuż wybrzeża ciągnie się kanał wodny Tortuguero aż do okolic głównego portu morskiego kraju Limón. W prowincji Limón znajdują się niewielki złoża ropy naftowej. Dominuje jednak rolnictwo: uprawa bananów, kakao i palmy kokosowej.

Około 50% ludności prowincji jest pochodzenia afro-karaibskiego, głównie z Jamajki. Posługują się oni językiem kreolskim, mieszanką angielskiego i hiszpańskiego.

Miasto zostało założone około 1570 jako Cubujuquí. Później nosiło nazwę Villavieja, by ostatecznie przyjąć obecną nazwę w 1763. W latach 30. XIX wieku Heredia pełniła krótko funkcję stolicy kraju.

W Heredii znajduje się jeden z najważniejszych uniwersytetów kraju Universidad Nacional de Costa Rica.

Miasto położone jest niedaleko Drogi Panamerykańskiej.

Prowincja Alajuela graniczy z prowincjami: Heredia – od wschodu, San José i Puntarenas – od południa oraz Guanacaste – od zachodu.

W północnej części prowincji ciągnie się nadrzeczna nizina wzdłuż rzeki San Juan. Na wschodzie ciągnie się Cordillera de Guanacaste (Miravalles – 2028 m n.p.m.), a na południu fragment pasma górskiego Cordillera Central ze słynnym wulkanem Poás (2704 m n.p.m.). Wulkaniczne szczyty chronione są w parkach narodowych: Rincón de la Vieja, Arenal, Castro Blanco i Volcán Poás.

W prowincji ważną rolę odgrywa rolnictwo; uprawia się kawę, kukurydzę, ryż, fasolę, trzcina cukrową i ananas jadalny. W górach Aguacate wydobywa się złoto.

Około 1900 roku, United Fruit Company rozszerzyła plantacje bananów na tereny przygraniczne z Panamą, w obrębie rzeki Sixaola. (Bananowe tereny ciągną się od miasteczka Bri-Bri do granicznej Sixaoli).

W 1911 roku, Kostaryka stała się największym producentem bananów na świecie. Płace robotników na planatcjach w tamtym okresie przewyższały o 25 % wartość minimalnej pensji w kraju. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, na plantacjach bananowych doszło do wielu strajków pracowników.

W 1929 roku, 19-letni student Manuel Mora Valverde powołął do życia Blok Pracowników i Wieśniaków. Pod koniec 1939 roku, Blok objął kontrolę nad najważniejszymi sektorami ruchu publicznego, w tym hiszpańsko-języcznymi pracownikami plantacji. W 1934 roku Blok doprowadził do ograniczenia produkcji bananów, oraz zmusił amerykańskie koncerny do ujednolicenia pensji dla imigrantów (z Jamajki) i pracowników kostarykańskich.

Około 1930 roku kompanie bananowe podjęły decyzję o przeniesieniu plantacji na wybrzeże pacyficzne (w rejon dzisiejszych miast Golfito i Quepos, oraz do doliny Coto Colorado). Uczyniono tak ze względu na nasilające się problemy z chorobą Sigatoka). (Pierwsze banany odpłynęły na eksport z portu Golfito już w 1928 roku). Jednak w 1978 roku plantacje w obrębie Quepos zaatakowane zostały przez epidemię “Panama”. Wiele z nich zostało zniszczonych, a reszta zamieniona została na plantacje palmy olejowej.

W 1956 roku uprawę bananów rozpoczęła Standard Fruit Company (export rozpoczęła w 1959 roku). W 1985 roku United Fruit Company zmuszona została do zamknięcia plantacji na wybrzeżu ze względu na 72-dniowy strajk robotników rok wcześniej (spowodowało to straty 12 milionów dolarów).

Do uprawy bananów po stronie atlantyckiej powrócono ponownie w 1991 roku. Produkowano wówczas 75 milionów skrzynek bananów rocznie, co dawało zyski rzędu 440,9 milionów dolarów. W roku 1994 produkcja bananów wzrosła do 450 milionów skrzynek.

W 1992 roku Międzynarodowy Trybunał d.s. Wody (z siedzibą w Holandii) oskarżył Standard Fruit Company o przyczynienie się do “silnego zanieczyszczenia wschodnich regionów kraju”. W tym samym roku, Minister Pracy oskarżył 10 kompanii bananowych o pogwałcenie prawa pracy przez zaniżanie i wypłacanie z opóźnieniem pensji. Miesiąc wcześniej związki zawodowe wytknęły kierownictwu kompanii nielegalne zatrudnienie 12.000 pracowników za mniej niż minimum pensji. (Wyjątkowo w 1992 roku zyski z eksportu bananów, które wyniosły 482 mln dolarów, przewyższyły zysk z turystyki).

Spory z Unią Europejską. Unia Europejska narzuca na kraje Ameryki Środkowej kontyngent ograniczający dostęp ich eksportowych bananów na jej rynek. Ma to na celu zapobierzenie strat ekonomicznych w byłych koloniach krajów członkowskich UE, które również eksportują banany. W 1995 roku Unia zmusiła Kostarykę do skierowania 8 milionów skrzynek bananów na inne rynki światowe, co spowodowało światowy spadek cen na te owoce. W 1994 roku Chiquita odrzuciła kontrakt z DISFRUSA S.A., po tym jak Kostaryka zaakceptowała kontrowersyjny kontyngent nałożony przez UE. (Przyznawał on jej udział w 23,4 % wszystkich importowanych bananów z Ameryki Łacińskiej). Kostaryka dwukrotnie wygrywała apelacje w GATT, jednak Unia nie zdecydowała się na zwiększenie kontyngentu. Wskutek tego opozycja antykontyngentowa z USA doprowadziła do nałożenia przez ten kraj na Kostarykę kontyngentów na export tekstyliów, cukru i mięsa.

Dzisiaj uprawia się je w dolinach Estrella i Matina, nizinie Santa Clara, terenach w pobliżu rzeki Sixaoli oraz w nieduzych ilościach w południoowschodniej części kraju. W 2004 roku handel bananami w Kostaryce należał do trzech wielkich firm: Chiquita Brands (Compana Bananera), Del Monte (Bandeco) i Standard Fruit Company (Dole). Dojrzewające owoce zawijane są w niebieskie plastikowe worki, które wypełnione są środkami owadobójczymi. Wiele z nich po spełnieniu swej funkcji wyrzucanych jest gdzie bądź, trafiając często do morza. Tam stanowią zagrożenie dla żółwi, które myląc je z meduzami próbują je połknąc w wyniku czego się duszą. Aby to ograniczyć, w pobliżu Siquirres wybudowano największe ekologiczne wysypisko dla zużytych bananowych foliowych worów. Innym zagrożeniem dla środowiska są nawozy, które wymywane przez deszcz trafiają do strumieni. Powodują zarastanie ich trzciną i hiacyntami oraz wpadając do morza zagrażają przybrzeżnym rafom koralowym. Zakazane pestycydy stanowią natomiast zagrożenie dla samych robotników.

Pracownicy plantacji dźwigają duże kiście bananów, odcinają owoce od badyli, sortują, myją i układają do skrzynek. Banany, które nie spełniają norm eksportowych trafiają na wyrastające przy sortowniach tzw. fermentujące “góry bananowe”. Wykorzystuje się je jako karma dla zwierząt lub jako octowe kompresy na nadwyrężone mięśnie.

Kostaryka wysyła na eksport 50 milionów skrzynek bananów rocznie, co stawia ją na drugim miejscu pod tym względem po Ekwadorze. (W 1998 roku roku uprawą objętych było 150.000 ha ziemi. Na eksport wysłano 115 milionów skrzynek o wartości 670 mln dolarów). Odbiorcy bananów w Europie oczekują by banany nie miały na skórkach brązowawych kropek.

Turystom oferowana jest także przejażdżka tzw. “bananowym pociągiem”. Podróżni zabierani są najpierw autobusem na niziny, skąd wyruszają specjalnym przerobionym z towarowego pociągiem wzdłuż plantacji bananowych wokół Guapiles.

W listopadzie 2000 roku Kostaryka, ogłosiła, że obawia się, że nowe reguły importu tych owoców proponowane przez UE zaszkodzą systemowi społecznemu tego kraju. Przebywający w Brukseli prezydent Miguel Angel Rodriguez zwrócił uwagę, że owoce z Kostaryki są droższe niż z Ekwadoru, ale San Jose płaci producentom 4 razy więcej niż Quito: 448 euro miesięcznie wobec 114.

W lipcu 2001 roku w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się po plantacjach epidemii tzw. “czarnej sigatoki” (niszczącej uprawy), w rejonie południowo-wschodnim kraju zniszczonych zostało 1000 hektarów plantacji.

W pierwszym kwartale 2002 roku eksport bananów w Kostaryce wzrósł o 2,5% (w stosunku do identycznego okresu z ubiegłego roku), jednak biorąc pod uwagę okres 1999 – 2002 generalnie spadł o 25,6 %. Podczas gdy zyski z eksportu bananów w 1999 wyniosły 632,2 mln $, w roku 2002 obniżyły się do 467,7 mln $. Głównymi odbiorcami kostarykańskich bananów są Stany Zjednoczone, Belgia i Luksemburg.

Rząd stworzy specjalny fundusz kredytowy aby uchronić przed bankructwem plantacje powyżej 17.000 ha. Aby sfinansować projekt zamierza sprzedać obligacje wartości 75 milionów $. (sierpień 2002)

W styczniu 2005 roku prezydent Kostaryki uczestniczył w stolicy Ekwadoru w spotkaniu przedstawicieli krajów Ameryki Łacińskiej, które eksportują banany. Uzgodnili, że będą naciskać Unię Europejską do zmiany planowanej od stycznia 2006 podwyżki taryf (z 75 do 230 euro za tonę). Zaznaczono, że takie posunięcia Europy zrujnują ich gospodarki.

Roczna suma opadów atmosferycznych rozkłada się następująco:
- 2500-5000 mm od strony Morza Karaibskiego (opady w tej części kraju są rozłożone rownomiernie w ciągu roku)
- 1500-2000 mm – wybrzeże Oceanu Spokojnego (opady występują od maja do listopada)

W Kostaryce wyróżniamy trzy piętra klimatyczne ze średnią roczną temperaturą powietrza:
- gorące (24-28°C) – do 1000 m n.p.m.
- umiarkowane (20°C) – od 1000 do 2000 m n.p.m.
- chłodne (poniżej 18°C) – ponad 2000 m n.p.m.

Costa Rica, czyli Bogate Wybrzeże to kraj wyżynno- górzysty, głównie za sprawą licznych wulkanów, których część jest nadal aktywna. Oprócz nich niewątpliwie interesujące są bujne lasy tropikalne oraz barwne i wszechobecne ptaki.

Głównym celem wycieczek do Kostaryki jest stolica San Jose, uważana za najpiękniejszą stolicę Ameryki Środkowej. Przybywających tu na wakacje urzekają przepiękne krajobrazy oraz imponujące zabytki i muzea. Warto zobaczyć również Bulwar Ricardo Jimenez Oreamuno, Dom Jara oraz Dom Matute.

Wybrzeże karaibskie to niska i szeroka laguna, podczas gdy wybrzeże oblewane wodami Pacyfiku ma bardzo dobrze rozwiniętą linię brzegową i urozmaicone jest klifami i malowniczymi zatokami, a wśród nich najpiękniejsze i najbardziej atrakcyjne są zatoki: Dulce, Coronado i Nicoya.

Kostaryka znana jest z dużej liczby plaż, które są bardzo zróżnicowane i niezwykle kolorowe. Najwięcej interesujących plaż znajduje się na wybrzeżu pacyficznym. Jedną z najpiękniejszych plaż jest Manuel Antonio w Quepos.